Up Us's profileก า ร เ ดิ น ท า ง ข ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
ก า ร เ ดิ น ท า ง ข อ ง เ ว ล าชะ ตา ฟ้า ลิขิต แต่ ชีวิต อ่ะ ของ กรู
|
||||||||||||||
|
Say Hi !!
|
||||||||||||||
|
September 03 ยาว นาน แสน นานเป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้มา อัพ สเปสเลย ทั้งๆที่แต่ก่อนทุกครั้งที่ฉันดีใจหรือเสียใจ ก้ได้ สเปสเป็นเพื่อน
อาจเป็นเพราะ ฉันกำลังสนุกกะ ไฮไฟส์ ก้ดีนะเพื่อนเยอะดี
แต่ความรู้สึกฉันยังไงซะก้สู้สเปสไม่ได้อยู่ดี เทียบกับอะไรหลายๆอย่าง
นานเท่าไหร่ที่ไม่ได้เข้ามา
เวลา ได้พลากสิ่งที่ฉันรักทั้งชีวิตไปจากฉัน ตอนนี้ฉันบอกตรงๆว่าฉันเกียดแก่มากเลย "เวลา"
ฉันเกือบจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปก้เพราะแก แกทำร้ายทำให้ตายทั้งเป็น
เมื่อไหร่ที่แกจะมาเอาฉันไปสักที ฉนเบื่อโลกมนุษย์ มากมาย แกรู้บ้างไหม
(((((((( ตอนนี้ฉันได้แต่ปลอบใจตัวฉันเอง ว่าฉันต้องเข้มแข็ง แต่ในใจลึกๆ ฉันก้ถามตัวเองว่าฉันจะอยู่เพื่อนอะไร
มีคนบอกว่าให้อยู่เพื่อตัวฉันเอง แต่ตัวฉันเองไม่ต้องการอะไรเลย บอกตรงๆ ฉันยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะมีใครดีเท่ากับแม่ฉันได้
ในเมื่อมันไม่เหลืออะไร ฉันอยากให้เวลาเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วมาเอาฉันไป ))))))))))))
อย่าถามหา ความรัก เพราะจริง
รักที่บริสุทธิ์ ที่ไม่ต้องการอะไรจ่กเราเลย นอกจากการได้รับรักตอบ มีไหม
เงียบเหงา ไม่มีเสียบตอบรับ
เวลา เดิน ทาง ไม่มีหยุด
ตอนนี้
ยัง หาย ใจ
February 01 ^_ถึง_^...สายลมถึง....สายลม.... ขอบคุณนะที่พัดผ่านเข้า ทำให้ฉันได้เรียนรู้ อะไรได้มากขึ้นหากคุณลองถอยสักก้าวคุณอาจจะพบโลกที่สดใส ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่กว่าเดิมวันนี้ ฉัน รู้สึกว่า ตัวเอง ใจร้อน ทั้งๆที่ไม่ค่อยเป็นมาก่อนอาจเป็นเพราะ มีสถานะมันบีบบังคับฉันเอง
" วันนี้ฉันนั่งรถกลับบ้าน ฉันเห็นผู้ชายคน นึ่ง เค้าคงกำลังเรียนอยู่
ดูแล้วก้ วัยรุ่น แต่เค้าเป็นผู้ชาย น่าตา ธรรมดา ท่าทางเซอร์ๆ ซ่าๆ ยังไงไม่รู้ ฉันก้ไม่ได้คิดไรมาก นอกจากพูดในใจว่า หลับสนิท ขนาดนี้เลยเหรอ ว่ะ พอรถขับไปได้สักพัก รถเลี้ยว ฉันได้ยิน เสียง ตุ๊บ ฉันมองหันหลังไป ผู้ชายคนนั้น ตกเบาะรถเมล์ นี้เอง เค้าก้รีบเก็บหนังสือ ฉันก้ไม่ได้สนใจเค้าอีก พอสักพัก ฉันเห็นเค้ายืน ให้ผู้หญิง คนนึ่งนั่ง ซึ่งผู้หญิงก้วัยกลางคน (ปกติไม่ค่อยเห็น ผู้ชายยืน ถ้าเค้าได้นั่งแล้ว) ทำให้ฉันประทับใจในตัวเค้ามาก เห็นถึงความมีน้ำใจ ผิดกับบ้างคน ผู้ชายแท้ๆ หน้าตาดีๆ แต่จิตใจไม่ได้ดีเหมือนหน้าตาเลย ฉันเจอมากะตัวเอง ฉันจะเป็น ลม บนรถเมล์ แท้ๆ แม่ง ทำเป็นไม่เห็น ขอบคุณผู้หญิงคนนั้นที่แบ่งที่นั่งให้ฉัน ขอบคุณผู้ชายคนนั้น ที่ทำให้ฉันรูว่า หน้าตาจะดีแค่ไหน แต่จิตใจไม่ได้ดีตาหน้าตา สังคมพัฒนา แต่จิตใจไม่ได้พัฒนา ตามสังคม ยังไง กรุงเทพ ก้สู้บ้านนอกไม่ได้สักนิด อยู่ที่นู้น คนมีน้ำใจ จิงใจต่อกัน (แม้แต่เพื่อนฉันเป็นคนกรุงเทพแท้ๆยังบอกฉันทุกวัน)(((( สาเหตุที่ฉันไม่ชอบกรุงเทพเอาชะเลย)))) ทำไงได้โอกาส ขอฉันมันน้อย ฉันจึงไขว่ขว้า ได้แค่นี้ ยังไงซะ ฉันถือว่ามันเป็นประสบการณ์ ถ้าเลือกได้ สักวัน ฉันจะทำตามใจตัวเอง วันนี้ ฉันขอ ฝืนใจตัวเอง เพื่อ ผู้มีพระคุณ เพราะเค้าเหล่านั้นเป็นคน ให้โอกาสแก่ฉัน
January 25 วันที่แสนธรรมดา วันนึ่ง เท่านั้นฉันเดินทางมาไกล จนฉันไม่รู้ว่าจะย้อมกลับ หรือจะเดินต่อไปดี
บางครั้ง เวลา และการเป็นอยู่ทุกวันนี้ ทำให้ฉันอยากย้อนกลับไปสู้จุดเริ่มต้น
ฉันอยากทำอะไรตั้งหลายอย่างที่มีประโยชน์ แต่ฉันก้ไม่ได้เสียใจอะไรเลยที่เลือกทำอย่างนี้
ขอบคุณสำหรับโอกาส ที่ผ่านมา
" อดีตที่ไม่ไหลย้อนกลับ "
December 09 ผ่านมาแล้ว นิไม่หน้าเชื่อเลย ว่าเวลาจะผ่านได้เร็วขนาดนี้
ตอนนี้เราก้ทำงานได้ 1 เดือน กว่าๆแล้ว
ทุกอย่างโอเคดีนะ ในที่ทำงาน แต่จะมีคน ไม่ดีอยู่แค่ไม่กี่คน
แต่ก้ช่างมันเถอะถ้าเราไม่สนใจซะอย่าง
ทุกอย่างมันผ่านไปเร็ว จนทำให้เราลืมหลายๆเรื่องที่เราอยากลืม
แม้จะลึกเท่าไหร่ก้ไม่ออก แล้วเรื่องที่เราอยากจำ เรานึกเท่าไหร่เราก้จำมะได้
แปลกดีจัง
15-19 ธค.(รับปริญญา) เป็นเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นเลย
เป็นวันที่เราภาคภูมิใจอีก วัน หนึ่ง
และเป็นวันที่แม่ ก้คงภูมิใจด้วย คงไม่ใช่แค่แม่คนเดียว
พี่สาว พี่ชาย น้าๆ อาๆ เพื่อนๆ น้องๆ ทุกๆคนที่เค้ารักเรา
เราก้รักเค้าทุกคน มากๆ
ขอบคุณความสำเร็จทุกอย่าง ที่เราไม่ได้ทำมันขึ้นมาแค่คนเดียว
ถ้าไม่มีพวกเค้าเหล่านั้น เราจะประสบณ์ความสำเร็จได้อย่างไร
ขอบคุณมากๆค่ะ
ตอนนี้สิ่งที่เราพยายามคิดเสมอคือ เราจะต้องมีความพยายาม
และมีกำลังในการต่อสู้ เพื่อที่จะทำให้คนที่เรารักมีความสุข
แต่บางครั้งเรารู้สึกเหนื่อย ท้อแท้ อ่อนแอ เหมือนเดินคนเดียว(ก้มันจิงนิ)
พอมาคิดอีกที ความเจ็บปวดที่ผ่านมา ทำให้เรามีกำลังที่จะเดินผ่านมันให้ได้
ขอบคุณที่สอนให้กุรู้จักความเจ็บปวด
ขอบคุณช่วยมาทำให้ฉันยิ้มและหัวเราะได้
ขอบคุณทุกคนที่มอบทุกความรู้สึกให้
ทำให้ฉันมักำลังที่จะต่อสู้ต่อไป
รักเพื่อนนะ ทุกคน
ส้มโอ ต่าง ออด๊าช เข่ง อ้อม แอม บี และทุกคนที่ เอซี 471 คิดถึงทุกคนจัง
November 10 จุดหมาย.....?ไม่น่าเชื่อเลยว่ะ ว่าเวลาจะเดินได้เร็วขนาดนี้
ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว นี้ก้ทำได้จะครบ 1 เดือนแหละ
ทุกอย่างก้ดูเหมือนจะดีน่ะ ถ้าไม่ติดที่ว่า วันนึ่งๆกูต้องตื่นตั้งแต่ ตี5 ครึ่ง
เพื่อออกไปแย้งกันขึ้นรถเมล์ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เอาเข้าไปใครดีใครได้กุละเซ้งเลย
การเดินทางต้องใช้เวลา ทุกก้าวที่เดินไปล้วนแต่ใช้เวลาทั้งนั้นอย่ที่เราจะก้าวเร็วหรือก้าวช้า
ก้าวสั้นๆหรือก้าวยาวๆ เพราะชีวิตเป็นสิ่งที่เราจะเลือกเอง
พูดถึงที่ทำงาน
-อยู่แถวบางรัก
-เปิดบัญชีที่สาขาบางรัก
-ชอบปิ้งที่โรบิลสัน แถวบางรัก
- ดูๆแล้วมันเหมือนจะลงท้ายด้วยคำว่ารัก
- แต่กุไม่เห็นจะมีความรัก เลย
ทำงานก้ไม่เหนื่อยนะแต่มันเหนื่อยที่ต้องนั่งรถไกล เบื่อมากๆ
ออฟฟิตก้ไม่มีสิ่งล้อตาล้อใจเลย มีแต่ผู้หญิง เฮ่ย.......
ตอนนี้กุก้ยังสับสนในชีวิตอีกแหละ ช่วงนี้สงสัยเข้าวัยทองว่ะ อารมแปลปวนได้ง่ายๆ
แต่ก้พยายามระงับมันอยู่น่ะ
ที่จิงมีเรื่องจะเขียนมากมายตอนนั่งอยู่ที่ห้อง
พอมาถึงจิงๆ มันจะรู้จะเขียนอะไรดี
นอกจากคำว่าคิดถึงเพื่อนๆ ที่มอมากๆเลย
คิดถึงบ้าน คิดถึงหอพัก คิดถึงตึกคณะ
คิดถึงว่ะ
เพื่อนกูรักมึงทุกคนนะ
October 11 การเริ่มต้น อีกครั้ง ทุกอย่างต้องมีการเริ่มต้นสิน่ะ แต่จะเริ่มต้นดีหรือไม่ดีก้เป้นอีกเรื่องหนึ่ง
ถ้าเรารู้อนาคตได้เราก้คงไม่มีอดีตที่น่าจดจำ Impossible is notting
มันเป็นคำที่เราชอบพูดบ่อยๆ อะไรก้เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
ตอนนี้ก้ทำตามวิถีชีวิตของเราก้คือ หางานทำ ไปเรื่อยๆ เอาสิ
ชีวิตไม่สิ้นก้ต้องดิ้นกันไป ก้คงมีเท่านี้ที่บอกกับตัวเองทุกวัน
ชีวิตในเมืองกรุงที่ ฉาน คนนนี้ไม่ค่อยปลื้มกะมันเท่าไหร่นัก
เคยบอกกะตัวเองว่าจะไม่มา แต่ได้มา ดูสิ อะไรก้เกิดขึ้นได้ เหอๆๆ
................................................................................................
คิดถึง อดีตที่เคยผ่าน
เดินๆๆๆๆๆ ไปเจอคนกำลังร้องไห้ ไม่รู้ว่าเค้าดีใจหรือเสียใจ
เดินๆๆๆๆๆ คนกำลังวิ่งขึ้นรถเมด้วยความรีบร้อน ชีวิตมีแต่การแข่งขัน
เดินๆๆๆๆๆ เจอคนกำลังออกจากโรงงานมากินข้าว อย่างน้อยเค้าก้ได้งานทำ
เดินๆๆๆๆๆ เจอคนขายส้มตำ 5555+ คิดถึงยายลี ขึ้นมาทันที ส้มตำเจ้าประจำ
เดินๆๆๆๆๆ เจอผู้หญิงกะผู้ชายทะเลาะกัน ผู้หญิงเดินหนี ผู้ชายขับรถตาม อยากมีแบบนี้บ้างจัง อยากมีคน ง้อ ซึ่งไม่มีเลย
เดินๆๆๆๆๆ เดินไปเรื่อยๆ อย่างหาจุดหมายไม่เจอ มีแต่ความวุ่ยวายรอบตัวเราเอง
..............................................................................................................................................................
คงจะหายไปนาน เพราะชีวิตการทำงาน ได้เริ่มขึ้นแล้ว
|
||||||||||||||
|
|
