อืม....คิดถึงแกนะ  วันนี้พอมีเวลา สั้นๆ ก้เลยแวะเข้ามาดูหน่อย

 

ไหนๆ spaces ก้ไม่มีใครค่อยเล่นกันแล้ว

 

ชีวิตทุกวันนี้ของ ฉัน เริ่ม เข้าสู่คำว่า  alone  เรื่อยๆ

 

ย้ายออกมาอยู่ตัวคนเดียว (คิดว่าคนเดียวนะ) ถึงแม้ในบ้านจะมีผู้คนมากมาย

 

ครอบครัว เล็กๆ ครอบครัวหนึ่ง ที่เรา แผง ตัวเข้าไปอยู่กับพวกเค้า ต่างกับเราโดนสิ้น เชิง ไม่ว่าจะเป็น ศาสนา การเป็นอยู่ การกิน

 

แต่เราก็อยู่กะเค้าได้ ด้วยดี ครอบครัวครัวที่น่ารัก  ถึงแม้จะไม่รวยมาก  พอมีพอกิน  แต่เค้าก้อยู่ได้ ด้วยความรัก

 

ความรักเป็นสิ่งที่ไม่สามารถ พิสุจย์ได้ด้วย วิทยาศาสตร์  แต่มันก้เกิด ถึงกับทุกคน (รวมถึงตัวฉันด้วย มั้ง) ฉันคิดว่าเช่นนั้นนะ

 

มันก็มีหลายครั้งเช่นกัน  ที่ฉันชอบคิด (ไปเอง) ว่าทำไมน่ะ ทุกคนต้องดิ้นรนกันมากมาย ถ้าไม่ดิ้นอยู่ ฉันก้คงอยู่ไม่ได้บนโลกใบ นี้

 

หลายๆครั้งฉันเหนื่อย  เหนื่อย เหลือเกินที่ค่อยวิ่งตาม   แต่ก็ต้องทำ

 

ถ้าเกิดวันไหนที่ฉันมีความสุข ฉันก้จะลืมแกไปเลยนะ เจ้า บล็อก  5555

 

แต่ถ้าวันไหนฉันไม่สบายใจ แกก็พร้อมจะให้ฉันระบายเสมอ ใช่ไหม  thanks น่ะ

 

วันนี้พอแค่นี้ก่อน ละ กัน

 

ฉันต้องไปทำงานแหละ

 

ปล. หัวหน้าไม่อยู่  (ร่างเริงๆๆๆ)