ถึง....สายลม....  ขอบคุณนะที่พัดผ่านเข้า ทำให้ฉันได้เรียนรู้ อะไรได้มากขึ้น

หากคุณลองถอยสักก้าวคุณอาจจะพบโลกที่สดใส  ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่กว่าเดิม

วันนี้ ฉัน รู้สึกว่า  ตัวเอง  ใจร้อน ทั้งๆที่ไม่ค่อยเป็นมาก่อน

อาจเป็นเพราะ มีสถานะมันบีบบังคับฉันเอง

ดูแล้วก้ วัยรุ่น  แต่เค้าเป็นผู้ชาย น่าตา ธรรมดา ท่าทางเซอร์ๆ ซ่าๆ ยังไงไม่รู้

ฉันก้ไม่ได้คิดไรมาก  นอกจากพูดในใจว่า  หลับสนิท ขนาดนี้เลยเหรอ ว่ะ

พอรถขับไปได้สักพัก รถเลี้ยว ฉันได้ยิน เสียง ตุ๊บ ฉันมองหันหลังไป

ผู้ชายคนนั้น ตกเบาะรถเมล์ นี้เอง  เค้าก้รีบเก็บหนังสือ   ฉันก้ไม่ได้สนใจเค้าอีก

พอสักพัก ฉันเห็นเค้ายืน ให้ผู้หญิง คนนึ่งนั่ง  ซึ่งผู้หญิงก้วัยกลางคน (ปกติไม่ค่อยเห็น ผู้ชายยืน ถ้าเค้าได้นั่งแล้ว)

ทำให้ฉันประทับใจในตัวเค้ามาก  เห็นถึงความมีน้ำใจ 

ผิดกับบ้างคน  ผู้ชายแท้ๆ หน้าตาดีๆ  แต่จิตใจไม่ได้ดีเหมือนหน้าตาเลย

ฉันเจอมากะตัวเอง  ฉันจะเป็น ลม  บนรถเมล์ แท้ๆ  แม่ง ทำเป็นไม่เห็น  ขอบคุณผู้หญิงคนนั้นที่แบ่งที่นั่งให้ฉัน

ขอบคุณผู้ชายคนนั้น  ที่ทำให้ฉันรูว่า  หน้าตาจะดีแค่ไหน แต่จิตใจไม่ได้ดีตาหน้าตา

สังคมพัฒนา  แต่จิตใจไม่ได้พัฒนา ตามสังคม

ยังไง  กรุงเทพ  ก้สู้บ้านนอกไม่ได้สักนิด

อยู่ที่นู้น  คนมีน้ำใจ  จิงใจต่อกัน  (แม้แต่เพื่อนฉันเป็นคนกรุงเทพแท้ๆยังบอกฉันทุกวัน)((((  สาเหตุที่ฉันไม่ชอบกรุงเทพเอาชะเลย))))

ทำไงได้โอกาส ขอฉันมันน้อย  ฉันจึงไขว่ขว้า  ได้แค่นี้

ยังไงซะ ฉันถือว่ามันเป็นประสบการณ์   ถ้าเลือกได้ สักวัน  ฉันจะทำตามใจตัวเอง

วันนี้  ฉันขอ ฝืนใจตัวเอง  เพื่อ  ผู้มีพระคุณ  เพราะเค้าเหล่านั้นเป็นคน ให้โอกาสแก่ฉัน